به لاتین : (ad hominem) tu quoque
به انگلیسی : appeal to hypocrisy / you too
به فرانسه : appel à l’hypocrisie / toi aussi
الگوی منطقی مغالطه:
بهرام می گوید گزاره الف درست است.
اما رفتار بهرام با درستی گزاره الف منافات دارد.
پس گزاره الف نادرست است.
شرح:
توجیه و دفاع از خطا به بهانه این که مخاطب هم همین خطا را مرتکب شده است. خطا همیشه خطا است صرف نظر از این که چند نفر، چند بار و چه کسانی آن را انجام می دهند.
مثال :
پزشک از بیمار می خواهد که سیگار را ترک کند چون برای سلامتی او پر خطر است. بیمار می گوید: دکتر، خودتان که سیگار می کشید! پس برای من هم ضرر ندارد.
“واعظ نا متعظ”/ “رطب خورده منع رطب کی کند؟”/ “واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند- چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند”. از نظر اخلاقی حرف و عمل انسان ها باید با هم سازگاری داشته باشد. دو رویی و ریاکاری اعمال زشت و ناپسندی هستند و شخصیت شرور صاحبان شان را نشان می دهند ولی آیا به این معنی است که محتوای کلام یا “وعظ” “نامتعظ” نادرست است؟ ادعای او می تواند درست یا نادرست باشد و این به رفتار او بستگی ندارد، بلکه مستقلا به خود آن گزاره بستگی دارد.